รอยจำในคืนฝนพรำ ตอนที่ 8: เสน่หาในห้องแต่งตัวกระจกเงา อ่านเรื่องเสียวรอยจำในคืนฝนพรำ ตอนที่ 8: เสน่หาในห้องแต่งตัวกระจกเงา (The Mirror Reflections)
บทที่ 1: เงาสะท้อนและชุดราตรีตัวใหม่ค่ำคืนอันเงียบสงบในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราของ
กวิน วันนี้เขาสั่งชุดเดรสราตรีผ้าไหมซาตินสีแชมเปญทองมาเซอร์ไพรส์
รินดา มันเป็นชุดราตรีแบบเปลือยหลังลึก และมีเชือกเส้นบางเฉียบผูกร้อยรัดไขว้ไปมาเพื่ออวดแผ่นหลังขาวเนียน รินดายืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่พื้นจรดเพดานภายในห้องแต่งตัววอล์กอินโคลเซต (Walk-in Closet) แสงไฟดาวน์ไลท์สีนวลสาดส่องลงมากระทบผิวกายจนดูเปล่งปลั่งและงดงามราวกับรูปสลัก
"ชุดนี้เหมาะกับคุณที่สุดเลยครับรินดา"
เสียงทุ้มต่ำอันอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความปรารถนาดังขึ้นเบื้องหลัง กวินเดินเข้าสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง เขาสวมใส่เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูสีเข้มผืนหนาที่ปลดเปลื้องช่วงอกกว้างไว้กว้างขวาง สายตาคมกริบของชายหนุ่มสบประสานกับนัยน์ตาเชื่อมปรอยของรินดาผ่านทางเงาสะท้อนในกระจกเงาบานยักษ์ สองมือหนาเลื่อนมากุมเอวบาง ค่อย ๆ ลูบไล้ผ่านความลื่นละมุนของผ้าซาตินขึ้นมาจรดที่ใต้ทรวงอก
"สวยจนรินแอบเขินเลยค่ะกวิน... แต่มันแอบโล่งแผ่นหลังเกินไปไหมคะ" รินดากระซิบตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่อเห็นสายตาอันเร่าร้อนของชายหนุ่มผ่านกระจก
"ไม่โล่งไปหรอกครับ เพราะผิวของคุณงดงามเกินกว่าจะหาผ้าผืนไหนมาปิดบังได้" กวินไม่พูดเปล่า เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงส์ ขบเม้มผิวเนียนเบา ๆ สลับกับการฝังนาบจมูกโด่งคมกริบลงไปสูดดิ่นกายหอมกรุ่นของเธอเข้าปอดฟอดใหญ่ รินดาขนลุกซู่ด้วยความเสียวจี๊ด แหงนหน้าแอ่นอกรับสัมผัสอันชวนฝัน นัยน์ตาจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกที่ชายหนุ่มกำลังรุกรานสรีระของเธออย่างกระสันอยาก
บทที่ 2: ปลดเปลื้องพันธนาการหน้ากระจกใหญ่กวินเลื่อนมือหนาไปที่ด้านหลังของรินดา นิ้วเรียวแกร่งจัดการสะกิดปมเชือกเส้นบางที่ผูกร้อยรัดชุดเดรสหรูออกอย่างเชี่ยวชาญ เพียงครู่เดียว ชุดผ้าไหมซาตินสีแชมเปญทองก็เลื่อนไหลหลุดจากลาดไหล่เนียนลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าอันผุดผ่องไร้สิ่งปิดบัง มีเพียงแพนตี้ลูกไม้สีนู้ดตัวจิ๋วที่โอบอุ้มเนินเนื้อสาวกึ่งกลางกายไว้เท่านั้น ทรวงอกอวบอิ่มชูชันยอดถันสีหวานสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะหายใจที่เริ่มติดขัด
"ซี้ด... สวยงามเหลือเกิน" กวินครางแผ่ว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมเต้าเนื้อนุ่มนิ่มทั้งสองข้าง นวดเฟ้นเคล้าคลึงอย่างมันมือ นิ้วหัวแม่มือสะกิดปัดป่ายยอดปทุมถันจนแข็งขัดสู้มือ รินดาแอ่นกายพิงแผงอกแกร่ง สองมือเรียวเอื้อมไปเกาะไหล่หนาของเขาไว้ผ่านทางเงาสะท้อนในกระจก
"กวิน... อ๊ะ... อื้อ..." รินดาครางเสียงหลงเมื่อกวินพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์กระจกเครื่องแป้งหรู สองขาเรียวถูกแยกออกกว้างโดยอัตโนมัติ กวินก้มลงซุกใบหน้าเข้าหาทรวงอกอวบ อ้าปากครอบครองยอดอกข้างหนึ่งทันที เรียวลิ้นร้อนตวัดรัวเลียสลับกับการดูดดึงจนเกิดเสียงแฉะชื้นชวนสยิว "จ๊วบ... จ๊วบ..."
มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปเบื้องล่าง กรีดกรายผ่านกางเกงในลูกไม้เนื้อบาง นิ้วแกร่งสัมผัสเข้ากับรอยแยกเนื้อนุ่มที่บัดนี้ผลิตน้ำหวานใสไหลเยิ้มออกมาจนเปียกชุ่มชโลมซึมผ้าลูกไม้ ชายหนุ่มใช้นิ้วกลางเรียวยาวสอดแทรกผ่านขอบกางเกงในเข้าไปสำรวจช่องทางอุ่นร้อน ดันเข้าออกเนิบนาบสลับรัวเร็ว รินดากระตุกเกร็ง สองมือจิกขอบเคาน์เตอร์แน่น สายตาพร่ามัวไปด้วยไฟราคะที่พุ่งทะยาน
บทที่ 3: บทเพลงสวาทสองเงาสะท้อนกวินปลดเชือกผูกเสื้อคลุมอาบน้ำของตนเองออก ปล่อยให้มันหลุดลุ่ยออกจากลาดไหล่ เผยให้เห็นท่อนเอ็นขนาดยักษ์ที่ขยายตัวเต็มที่ แข็งปั๋งชี้ชันอวดความยิ่งใหญ่และร้อนผ่าวราวกับแท่งเหล็กเผาไฟ ชายหนุ่มจัดการดึงแพนตี้ลูกไม้ตัวจิ๋วของรินดาออกจากเรียวขาสวยทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะขยับแทรกกายเข้ามาระหว่างขาเรียวสวยที่เปิดกว้างต้อนรับ
เขาจับแก่นกายร้อนผ่าวถูไถไปตามรอยแยกสีชมพูระเรื่อซับน้ำหวานเพื่อความหล่อลื่น ก่อนจะสะกดอารมณ์กดสะโพกสอบดันส่วนหัวเห็ดขนาดยักษ์แทรกซึมเข้าสู่ความคับแน่นทีละน้อยจนลึกสุดโคนกระแทกเนินเนื้อสาวดัง "ปึก!"
"กรี๊ด!... ซี้ด... กวิน... มันแน่น... จุกค่ะ... อื้อ..." รินดาแหงนหน้าอ้าปากครางลั่นห้องแต่งตัว สองมือเล็กจิกขอบเคาน์เตอร์แน่นจนขึ้นข้อขาว ความใหญ่โตบดเบียดเข้าลึกจนถึงจุดกระสันภายใน ร่างกายของเธอสั่นสะท้อนมองดูเงาในกระจกที่ร่างกายของทั้งคู่กำลังเชื่อมประสานกันอย่างลึกซึ้ง
"อ่า... รินดา ซี้ด... แน่นเหลือเกิน ตอดรัดผมดีเหลือเกินคนดี" กวินสูดปากครางยาวด้วยความเสียวซ่าน ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ จากนั้นจึงค่อย ๆ เร่งความเร็วและรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสะท้อนก้องห้องแต่งตัวอันเงียบสงบ "พั่บ ๆ ๆ ๆ!" สลับกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งสอง
กวินจับร่างบางของรินดาให้พลิกคว่ำลงไปกับเคาน์เตอร์เครื่องแป้ง ในท่าคลานเข่า สองมือของเธอยันกระจกเงาบานใหญ่ไว้ สะโพกผายลอยเด่นขาวเนียนสะท้อนเงากระจกชวนน้ำลายสอ ชายหนุ่มไม่รอช้าสวนกระแทกความต้องการเข้าใส่จากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วงยับยิบ มือหนาเอื้อมไปบีบเค้นสะโพกมนและทรวงอกอวบอิ่มที่แกว่งไกวตามแรงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรง
"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ... กวิน... ลึกไป... ตรงนั้น... ซี๊ดดด มันเสียวจะตายอยู่แล้ว... อ๊ายยย" รินดาร้องครางไม่เป็นภาษา จ้องมองภาพสะท้อนในกระจกที่ชายหนุ่มกำลังกระแทกกระทั้นเอวสอบเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ความกระสันอยากทำให้เธอเสร็จสมล่วงหน้าไปก่อน ร่างกายกระตุกเกร็ง ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายชายหนุ่มรัวถี่ราวกับชีพจรเต้น
กวินครามอื้อในลำคอ เร่งความเร็วขยับสะโพกซอยยิบในจังหวะสุดท้ายเน้น ๆ สามสี่ครั้งรุนแรง ก่อนจะกดแช่แก่นกายฝังลึก ปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นพุ่งพรวดเข้าสู่ส่วนลึกสุดของกายสาวจนล้นทะลักไหลย้อยลงมาตามโคนขาขาว เขากอดรัดร่างบางไว้แน่นจากด้านหลัง หายใจหอบเหนื่อยระรัวพากันแตะขอบสวรรค์ชั้นฟ้าหน้ากระจกเงาบานใหญ่
บทที่ 4: สัญญาณรักในกระจกเงาความเงียบสงบกลับเข้าปกคลุมห้องแต่งตัววอล์กอินโคลเซตอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกันอย่างเป็นจังหวะ กวินค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกอย่างนุ่มนวล น้ำรักบางส่วนไหลย้อยออกมาเปรอะเปื้อนเคาน์เตอร์เครื่องแป้ง ชายหนุ่มอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของรินดาลงมา นำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้เธออย่างทะนุถนอมประหนึ่งสิ่งล้ำค่า
"เหนื่อยไหมครับคนดี ชุดใหม่ของผมทำคุณเพลียเลยนะ" กวินเอ่ยเย้าพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ขณะก้มลงจูบซับหน้าผากมนของรินดาที่นอนหนุนตักเขาอยู่บนโซฟาพักผ่อนตัวยาวในห้องแต่งตัว
"คนบ้า... แกล้งรินอยู่เรื่อยเลย หน้ากระจกก็ไม่เว้น" รินดาเอ่ยอุบอิบ ใบหน้าแดงก่ำ ซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องแกร่งของเขาด้วยความเขินอาย แต่ในใจกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขล้ำลึกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
กวินใช้นิ้วเรียวสางผมที่เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อของเธอเล่นเบา ๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและมั่นคง "รินดา... เงาสะท้อนในกระจกเมื่อกี้มันทำให้นักรักของผมตื่นตัว และมันก็ตอกย้ำว่าสายตาของผมจะมีไว้เพื่อมองคุณคนเดียวเท่านั้น อยู่เป็นความสุขและคู่ชีวิตของผมตลอดไปนะคร้บ"
รินดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมคาย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทำให้กำแพงในใจของเธอไม่มีวันเกิดขึ้นอีกต่อไป เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น "ค่ะกวิน... รินก็รักและผูกพันจนไปไหนไม่รอดแล้วเหมือนกันค่ะ"
กวินยิ้มกว้างด้วยความตื้นตันใจ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่นุ่มนวลและอ่อนหวานบนริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง รสสวาทอันเร่าร้อนในห้องแต่งตัวกระจกเงาไม่ได้จบลงเพียงแค่ความต้องการทางเนื้อหนัง แต่งแต้มไปด้วยเส้นด้ายแห่งความผูกพันที่ถักทอร้อยรัดหัวใจของคนทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างแนบแน่นตราบจนชั่วนิรันดร