รอยจำในคืนฝนพรำ ตอนที่ 3: บ่วงอารมณ์ในวันหยุด (The Entwined Weekend)
บทที่ 1: ความหวานในห้องครัวหลังจากพายุฝนผ่านพ้นไปและบทเรียนรักในห้องน้ำกระจกสิ้นสุดลง วันหยุดสุดสัปดาห์ของ
รินดา และ
กวิน ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ร่างระหงของรินดาสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของกวินที่ยาวลงมาคลุมต้นขาอ่อนอย่างหมิ่นเหม่ ชายเสื้อที่ขยับไปมาตามก้าวเดินเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและก้นงอนงามโผล่พ้นออกมาแวบวาบ เธอกำลังยืนทำแซนด์วิชและชงกาแฟอยู่ในครัวอย่างตั้งใจ เสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ ดังคลอสร้างบรรยากาศ"หอมจังเลยครับ"เสียงทุ้มแผ่วดังขึ้นข้างหูพร้อมกับวงแขนแกร่งที่สอดเข้ามาโอบกอดรอบเอวบางจากทางด้านหลัง กวินซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน สูดดิ่นหอมกรุ่นจากผิวสาวเข้าปอดฟอดใหญ่ เขาใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามและแผงอกสะท้อนความแข็งแรง ชายหนุ่มกดจูบซับตามแนวลำคอระหงจนรินดาต้องย่นคอหนีด้วยความเสียวจี้"กวิน... อย่าเพิ่งกวนสิคะ รินกำลังทำมื้อเช้าอยู่นะ เดี๋ยวมีดบาดมือหรอกค่ะ" รินดาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือบางที่จับมีดอยู่เริ่มสั่นเทาเพราะแรงอารมณ์จากสัมผัสของเขา"ก็ผมหิวนี่ครับ... แต่ไม่ได้หิวแซนด์วิชนะ หิวคนทำมากกว่า" กวินกระซิบตอบอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาไม่อยู่สุขเริ่มเลื่อนผ่านชายเสื้อเชิ้ตตัวบาง สอดแทรกเข้าไปสัมผัสกับผิวหน้าท้องแบนราบลื่นมือ ก่อนจะขยับขึ้นสูงไปกอบกุมเต้าเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้างที่ไม่ได้สวมใส่บราเซียไว้ภายใน"อ๊ะ... ซี้ด... กวิน" รินดาร้องครางแผ่ว ปล่อยมีดในมือลงบนเขียงทันทีเมื่อนิ้วมือแกร่งเริ่มบีบเค้นเต้านมของเธออย่างมันมือ นิ้วหัวแม่มือของเขาปัดป่ายคลึงวนบนยอดอกสีหวานจนมันแข็งขัดสู้มือ ชายหนุ่มบดเบียดความแข็งขืนกลางลำตัวเข้าหาบั้นท้ายงอนงาม ท่วงท่าที่แนบชิดทำให้อุณหภูมิในห้องครัวพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
บทที่ 2: รสชาติรักบนเคาน์เตอร์บาร์กวินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาจับร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้า สบสายตาที่ปรือปรอยไปด้วยไฟสวาทของรินดา ชายหนุ่มช้อนสะโพกกลมกลึงอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนตัวยาว สองขาเรียวสวยแยกออกกว้างโดยอัตโนมัติเพื่อให้ร่างกายแกร่งแทรกตัวเข้ามาชิดสนิท เสื้อเชิ้ตสีขาวเลิกขึ้นมาอยู่ที่เอว เผยให้เห็นเนินเนื้อสามเหลี่ยมทองคำที่เนียนสะอาดตาและเริ่มมีน้ำหวานใสไหลเยิ้มชโลมร่องสาวจนเปียกชุ่ม"กวิน... ตรงนี้มันในครัวนะค... อื้อ..." คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาปิดปากอิ่มทันที กวินบดจูบอย่างเร่าร้อนและกระหายหิว เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานอย่างดุดัน รินดาครางอื้ออึงในลำคอ สองมือเรียวขยำเส้นผมหนาของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นริ้วชายหนุ่มละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีแดงเด่นชัด มือหนาเลื่อนลงไปกุมความเปียกชื้นกึ่งกลางลำตัวสาว นิ้วเรียวกรีดกรายแยกกลีบเนื้อนุ่มแล้วกดคลึงวนบนจุดกระสันเบา ๆ ร่างของรินดากระตุกเฮือก แอ่นสะโพกเข้าหานิ้วมือของเขาอย่างลืมตัว"ซี้ด... กวิน... เสียวเหลือเกิน... อ๊ะ อ๊ะ... ตรงนั้น..." รินดาครางระเส่า น้ำรักไหลชโลมนิ้วมือของกวินจนเกิดเสียงแฉะชื้นชวนสยิววิญญาณ ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักที่ตอดรัดแน่นหนึบ ขยับเข้าออกรัวเร็วเพื่อกระตุ้นความต้องการของเธอให้ถึงขีดสุด"คุณพร้อมแล้วรินดา... พร้อมที่จะกินมื้อเช้ากับผมแล้ว" กวินเอ่ยเสียงพร่า เขาผละมือออกแล้วจัดการดึงกางเกงบ็อกเซอร์ของตนเองลง เผยให้เห็นท่อนเอ็นยักษ์ที่ขยายใหญ่ยาวเหยียด แข็งปั๋งชี้หน้าขึ้นฟ้าอย่างน่ากลัว มีน้ำเยิ้มใสตรงส่วนหัวที่บ่งบอกถึงความพร้อมไม่ต่างกัน
บทที่ 3: จังหวะรักสะท้านห้องครัวกวินจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างของรินดาให้ยกขึ้นพาดบ่าแกร่ง ท่าทางนี้ทำให้ร่องสวาทสีชมพูระเรื่อเปิดกว้างและลอยเด่นต่อหน้า ชายหนุ่มจับแก่นกายร้อนผ่าวจ่อตรงปากทางรักที่ฉ่ำแฉะ ก่อนจะกดสะโพกสอบดันความยิ่งใหญ่แทรกซึมเข้าสู่ความคับแน่นอย่างหนักหน่วงทีเดียวจนมิดด้าม"กรี๊ด!... ซี้ด... กวิน... มันลึกมาก... อื้อ..." รินดาแหงนหน้าอ้าปากครางลั่น สองมือจิกขอบเคาน์เตอร์หินอ่อนแน่นจนขึ้นข้อขาว ความใหญ่โตคับแน่นตรึงแน่นอยู่ในกายจนรู้สึกจุกและเสียวสะท้านไปถึงทรวง"อ่า... รินดา ซี้ด... แน่นมาก ตอดดีเหลือเกิน" กวินสูดปากครางด้วยความเสียวซ่านล้ำลึก เขาเริ่มขยับเอวสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบช้า ๆ เพื่อให้ช่องทางรักปรับตัว ก่อนจะค่อย ๆ เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นรัวเร็วและรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งกระฉูด"พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ!" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสะท้อนก้องห้องครัวหรู แซนด์วิชและแก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นไหวตามแรงกระแทกอันดุดัน กวินซอยสะโพกยับยิบสวนเข้าลึกสุดโคน ทุกครั้งที่แก่นกายยักษ์กระแทกเข้าใส่ จุดกระสันภายในจะถูกบดขยี้จนรินดาตาพร่ามัว ครางเสียงหลงไม่เป็นภาษา"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ... กวิน... แรงอีก... รินไม่ไหวแล้ว... ซี้ด... มันเสียวจะตายอยู่แล้ว... อ๊ายยย" รินดาร่อนสะโพกสวนตอบรับแรงกระแทกอย่างลืมอาย ความกระสันอยากและรสรักที่กวินมอบให้ทำให้เธอเปลี่ยนจากสาวเรียบร้อยกลายเป็นนางแมวยั่วสวาทที่หิวกระหายกวินบีบเค้นสะโพกมนของเธอไว้มั่น ดึงเอวบางเข้ามารองรับแรงกระแทกเน้น ๆ สะโพกสอบขยับซอยถี่รัวเหมือนเครื่องจักรกลที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลซึม แต่แววตากลับเปล่งประกายความปรารถนาอย่างบ้าคลั่ง"ซี้ด... รินดา... ผมจะเสร็จแล้ว... แน่นมาก... อ่า..." กวินครามกระหึ่ม ขยับรัวสะโพกเข้าใส่ในจังหวะสุดท้ายยิบ ๆ จนรินดากระตุกเกร็ง ร่างกายสั่นระริก ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายชายหนุ่มรัวถี่บ่งบอกว่าเธอไต่ขึ้นสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้าไปเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มกระแทกย้ำโคนเน้น ๆ อีกสามสี่ครั้งรุนแรง ก่อนจะกดแช่แก่นกายฝังลึก ปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นพุ่งพรวดเข้าสู่กึ่งกลางกายสาวอย่างรุนแรงทุกหยาดหยด น้ำรักล้นทะลักไหลย้อยลงมาตามโคนขาขาว กวินซบหน้าลงกับอกอวบอิ่ม หายใจหอบเหนื่อยระรัวสลับกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม
บทที่ 4: ความผูกพันที่ซึมลึกแสงแดดภายนอกยังคงส่องสว่าง แต่บรรยากาศในห้องครัวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายสวาทที่คละคลุ้ง กวินค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกอย่างนุ่มนวล น้ำรักส่วนที่เหลือไหลตามออกมาเป็นทาง ชายหนุ่มอุ้มรินดาลงจากเคาน์เตอร์บาร์ พาเธอเดินกลับมาที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นอย่างเบามือ เขาจัดแจงหาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้เธออย่างทะนุถนอมประหนึ่งสิ่งล้ำค่า"เหนื่อยไหมครับคนดี มื้อเช้าของผมทำคุณเพลียเลยนะ" กวินเอ่ยเย้าพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ขณะก้มลงจูบซับหน้าผากมนของรินดาที่นอนหนุนตักเขาอยู่"คนบ้า... แกล้งรินอยู่เรื่อยเลย ในครัวก็ไม่เว้น" รินดาเอ่ยอุบอิบ ใบหน้าแดงก่ำ ซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องแกร่งของเขาด้วยความเขินอาย แต่ในใจกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกวินใช้นิ้วเรียวสางผมที่เปียกชื้นของเธอเล่นเบา ๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "รินดา... ยิ่งผมได้อยู่ใกล้คุณ ได้สัมผัสคุณ ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขาดคุณไม่ได้แล้วจริง ๆ วันหยุดนี้... และวันหยุดต่อ ๆ ไป อยู่กับผมที่นี่ตลอดไปเลยนะคร้บ"รินดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมคาย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทำให้กำแพงในใจของเธอพังทลายลงจนหมดสิ้น เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้แน่น "ค่ะกวิน... รินก็ไม่อยากไปไหนแล้วเหมือนกัน บ่วงรักของคุณผูกรินไว้หมดทั้งตัวและหัวใจแล้วล่ะค่ะ"กวินยิ้มกว้างด้วยความตื้นตันใจ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่นุ่มนวลและอ่อนหวานบนริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง บ่วงอารมณ์ในวันหยุดนี้ไม่ได้จบลงเพียงแค่ความต้องการทางเนื้อหนัง แต่มันคือเส้นด้ายแห่งความผูกพันที่ถักทอร้อยรัดหัวใจของคนทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างแนบแน่นและไม่มีวันพรากจากกันตลอดกาล